Our Life

Hierdie is vir my liefling hond Moses, hy is vanoggend raakgery en die persoon het hom veearts toe geneem, die het ekstrale geneem en gese dat hy dit nie gaan maak nie. Dit was my eerste eie hond en my hart is baie seer. Orals waar ek kyk by die huis sien ek sy kombers, en sy balle en sy kussing en sommer net alles van hom, waar hy vanoggend in die son gele het en waar hy altyd teen die venster kom staan het, en ja waar hy altyd teen die bank gepee het. En ek dink hoe hy altyd die bubbels gehap het as ons dit blaas, en hoe hy niks van bad gehou nie. My spesiaale hond, my hond wat vir groot dinge bestem was, en wat ons al baie geld uit die sak gejaag het by die veeartse is nou nie meer daar nie. Die trane rol oor my wange en ek mis hom. Zane kan nie heeltemal verstaan nie, maar ons het altyd vir hom gese hy moet nie oor die straat hardloop nie, want die karre gaan hom raakry dan gaan hy so plat soos 'n pannekoek wees, toe ons later uitry in die straat toe se hy dat hy nie vir Moses ...

Dit is nou al middel April en daar is alweer 'n hele maand verby waarin baie gebeur het. Willem en Stella se klein Alexia is gebore, tot almal se vreugde, maar toe die skok, sy mag dalk 'n ernstige virus opgedoen het. My hart breek, want e k weet hoe ek gevoel het, net toe ons reg was om huis toe te gaan, was daar vir ons vertel dat Neo-R ie geelsig het, en dalk sal moet bly, dit het my gebreek, e n so ek kan net din k hoe Willem en Stella moet voel. Ons wag nou juis vir die resultate so ons bid hard. Verder was ons Lesotho toe vir 'n week. Dit was nogal lekker. Die kinders was heel rustig in die kar tot daar en ook weer terug. By die grenspos het hulle ekstra hard na ons gekyk en alles wat ons omtrent het, deursoek, die rede hiervoor was Zane, hulle meen hy lyk na 'n Sotho, maar hulle is nie ver verkeerd nie, aangesien hy 'n Tswa na is. Dit was nogal 'n senutergende trip gewees met die Renault en die waantjie by sekere afdraandes en dan ook by dit Chief s...